"Είστε υπέρ ή κατά;Έστω απαντήστε μ' ένα ναι ή μ' ένα όχι.Το έχετε το πρόβλημα σκεφτείΠιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισεΤα πάντα βασανίζουν στη ζωήΠαιδιά γυναίκες έντομαΒλαβερά φυτά χαμένες ώρεςΔύσκολα πάθη χαλασμένα δόντιαΜέτρια φίλμς. Κι αυτό σας βασάνισε ασφαλώς.Μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν. Έστω με ναι ή όχι.Σε σάς ανήκει η απόφαση.Δε σας ζητούμε πια να πάψετεΤις ασχολίες σας να διακόψετε τη ζωή σαςΤις προσφιλείς εφημερίδες σας, τις συζητήσειςΣτο κουρείο, τις Κυριακές σας στα γήπεδα.Μια λέξη μόνο. Εμπρός λοιπόν:Είστε υπέρ ή κατά;Σκεφθείτε το καλά. Θα περιμένω."Μανώλης Αναγνωστάκης, Η απόφασηΑχ γιατί να είμαι τόσο αναβλητικός. Επί μήνες σκεφτόμουν να γράψω για την Αριστερά και τη Δεξιά αλλά βαριόμουν. Αφήστε που ήμουν ντεμοντέ, γιατί πριν έξι μήνες όλοι ξέραν ότι η ελεύθερη αγορά ήταν Το Όνομα του Παιχνιδιού. Αλλά τώρα ,που οι τράπεζες παγκοσμίως περιμένουν να σωθούν από τις κυβερνήσεις, την ΕΕ, τους X-Men, τους Τέσσερεις Φανταστικούς και τον Γιώργο Θαλάσση,το Παιδι-Φάντασμα, τα πράγματα αλλάζουν λίγο... Ιδού, λοιπόν, τί ήθελα να πώ, και παρακαλώ, πάρτε υπόψη σας όταν δίνεται τα φετεινά βραβεία Νόμπελ, Γκράμμυ ή Όσκαρ (όλα καλοδεχούμενα), ότι άργησα έξι μήνες.
Υπάρχει μια σύγχυση στην Ελλάδα για το τί σημαίνουν οι όροι της πολιτικής. Η Δεξιά μας είναι φοβική, η Αριστερά άτολμη και το αποτέλεσμα είναι όλοι να δηλώνουν ότι είναι τα πάντα. Ναι, όμως οι λέξεις συνήθως σημαίνουν κάτι. Ξέρετε, λεξικογραφικά εννοώ. Μήπως να δούμε τα πράγματα από την αρχή;
Η Δεξιά, λοιπόν. Όχι, δε σημαίνει συντηρητισμό, πίστη στην Εκκλησία και Πατρίς -Θρησκεία -Οικογένεια. Αυτά είναι ιστορικά παρελκόμενα. Η Δεξιά έχει στη βάση της τον φιλελευθερισμό και τις καταβολές τις στον Άνταμ Σμίθ. Είναι η πίστη στις ατομικές δυνατότητες, στο ότι αν δουλέψεις τίμια θα ανταμειφθείς. Ότι οι πλούσιοι αξίζουν τα χρήματά τους γιατί τα κέρδισαν. Είναι η πίστη ότι η ικανότητα ανταμείβεται και ότι το κράτος δεν έχει καμιά δουλειά να λέει τί επιτρέπεται και τί όχι στην οικονομία. Είναι η πεποιήθηση ότι ένα αόρατο χέρι κανονίζει τις αγορές και τις ισορροπεί προς το συμφέρον του καταναλωτή, αν αφήσουμε τις εταιρίες να δράσουν ελεύθερες. Είναι η φιλοσοφία του "Ο ανταγωνισμός ρίχνει την τιμή και ανεβάζει την ποιότητα".
Το προπατορικό αμάρτημα της Δεξιάς ΔΕΝ είναι ο ναζισμός. Είναι η ελεύθερη αγορά. Κάθε φιλελεύθερος οικονομολόγος που εισηγείται κρατικά μέτρα στην οικονομία πρέπει να δικαιολογηθεί πώς και γιατί παρεκλίνει του μοντέλου. Γάλα και μπαρμπούνι μαζί δε γίνεται. Ή κράτος ή πίστη στις ατομικές δυνάμεις. Και ναι, ο Κέυνς είναι φιλελεύθερος, ο οποίος απλώς βάζει το κράτος να παίζει το παιχνίδι των ιδιωτών (και όχι το ανάποδο).
Η Αριστερά, τώρα. Η Αριστερά είναι ο ανθρωπισμός, η πίστη στις συλλογικές δράσεις, η πεποιήθηση ότι υπάρχουν καταπιεστές και καταπιεζόμενοι, οι οποίοι παραμένουν στους ρόλους αυτούς επειδή οι μεν κανονίζουν τους κανόνες ώστε να μην βγαίνουν αποπάνω οι δε. Είναι η άποψη ότι οι πλούσιοι είναι πλούσιοι γιατί καρπώνονται τους κόπους των εργατών τους. Εξού και η διάσημη παρατήρηση ότι δεν υπάρχει πλούσιος που να μην είναι αφεντικό. Στη βάση της Αριστεράς είναι η πολιτική και οικονομική φιλοσοφία του μαρξισμού, σε κάποια έκφανσή του. Αριστερά σημαίνει ναπαίρνεις υπόψη σου ότι υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις οι οποίες μπορούν, και δρουν, καταπιεστικά και αποπροσανατολιστικά.
Το προπατορικό αμάρτημα της Αριστεράς ΔΕΝ είναι ο σταλινισμός. Είναι η ένοπλη λήξη της πάλης των τάξεων. Κάθε αριστερός πρέπει να δικαιολογήσει γιατί δεν παίρνει το ντουφέκι για την ανατροπή της αστικής, καταπιεστικής, κοινωνικής τάξης. Πρέπει να μπορεί να αιτιολογήσει τη συμμετοχή του στη σύγχρονη, δυτικού τύπου δημοκρατία. Και πρέπει να ξέρει τι ακριβώς σημαίνει να είσαι αφεντικό, σύμφωνα με την Αριστερά.
Στη βάση τους και οι δύο ιδεολογίες είναι παιδιά του Διαφωτισμού. Ο Σμίθ και ο Μάρξ είναι παιδιά του ίδιου κόσμου, φανατικοί της λογικής και της επιστημονικής προόδου. Και οι δυο έχουν ένα όραμα, μια Μεγάλη Αφήγηση για το τί πρέπει να κάνει η ανθρωπότητα για να είναι ευτυχισμένοι. Και οι δυο πιστεύουν στα δικαιώματα του ανθρώπου.
Και οι περίφημοι μικρομεσαίοι; Α, αυτοί είναι οι μεγάλοι οπορτουνιστές της Ιστορίας. Καταπιεζόμενοι και οι ίδιοι, αλλά με τον πόθο να γίνουν πλούσιοι, αγόμενοι και φέροντες στις κοινωνικές αναταραχές, οι άνθρωποι του καναπέ που θέλουν Τάξη και Ασφάλεια και επιτέλους να μπορούν να δουν τηλεόραση με την ησυχία τους και να ξεχρεώσουν έντιμα το καινούργιο αμάξι. Το δικό τους πολίτευμα είναι δυστυχώς ο Ναζισμός. Εγγυάται αυτά που θέλουν και τους κάνει εθνικά περήφανους. Όπου δικτατορία και μικρομεσαίοι. Όταν πάνε με τους αριστερούς, έχουμε τις μεγάλες επαναστάσεις (Γαλλική Επανάσταση, π.χ.). Όταν πάνε με τους πλουσίους, έχουμε τα δικά μας, τα του χρηματιστηρίου και τα ντράβαλα στις εθνικές εορτές με τους σημαιοφόρους. Είναι η μάζα η ικανή συνήθως για τα χειρότερα. Και είναι η τελευταία τάξη που εμφανίστηκε στην Ελλάδα, με ημερομηνία γέννησης πολύ μετά το 1830 (αγρότες και πλουσίους είχαμε).
Και τώρα, ένα σύντομο κουίζ:
- Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσε να λέγεται αριστερό κόμμα και ταυτόχρονα να είναι υπέρ του Χρηματιστηρίου;
- Γιατί το ΚΚΕ δεν είναι μαρξιστικό κόμμα όταν εκθειάζει τον Στάλιν;
- Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πάντα στην κόψη ανάμεσα στη καταγγελία και στην κατάθεση προγράμματος μέσα στο κοινοβούλιο;
-Γιατί το ΛΑΟΣ είναι ένα ναζιστικό κόμμα;
Αρχίστε να γράφετε. Θα μαζέψω κόλλες σε 30 λεπτά.
